بررسی علل تاثیرات و رویکردهای کاهش خطرات کمبود آب در کشاورزی

آب شیرین منبعی حیاتی برای سلامت اکوسیستم و بقای انسان است و منبع طبیعی است که بیشترین میزان استخراج را در سطح جهانی دارد. مصرف بیش از حد آب شیرین می تواند مسئول کمبود نرخ گردش آب باشد، که زمانی رخ می دهد که تقاضای آب شیرین از میزان موجود بودن آن فراتر رود. از این رو با توجه به کمبود فزاینده آب شیرین به دلیل تغییرات اقلیمی و افزایش جمعیت انسانی، مصرف آب باید در تمام فعالیت های انسانی بهینه شود. به عنوان مثال کشاورزی تقریبا ۷۰٪ از این حجم برداشت را به خود اختصاص می دهد و بنابراین پر مصرف ترین بخش آب است. این امر بر نیاز فوری به گذار به سمت سیستم های کشاورزی و تولید مصرف پایدارتر غذا تاکید می کند. ردپای آب (WF) به طور فزاینده ای نقش هدایت کننده ای در این زمینه ایفا می کند. در واقع امکان تعیین کمیت مصرف آب و پیامدهای زیست محیطی مرتبط را فراهم می کند. در این مقاله با هدف کمک به ارتقای تحقیقات و حمایت از متخصصان و تصمیم گیرندگان در تولید مصرف مواد غذایی پایدار و مقاوم از نظر زیست محیطی به مسائل مرتبط با کمبود فیزیکی و اقتصادی آب در کشاورزی شیوه ها و ابزارهایی برای کاهش هدررفت آب، روش های ارزیابی ردپای آب پرداخته و به ارائه راه حل های زیست محیطی، اقتصادی و مهندسی برای کاهش کمبود آب پرداخته شد. بهبود فناوری ها و شیوه های آبیاری به عنوان یک راه مهم و اصلی برای کاهش کمبود آب شناسایی شد. علاوه بر این، اسمز معکوس با انرژی خورشیدی در بسیاری از نقاط جهان برای تولید آب آبیاری از آب شور استفاده می شود و در نتیجه نیاز به استخراج آب شیرین از سفره های زیرزمینی را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

رشد جمعیت انسانی ، کمبود آب ، ردپای آب ، اثرات زیست محیطی و اجتماعی - اقتصادی ، راهکارهای کاهش