شناسایی مولفه های بازآفرینی بافت های تاریخی با رویکرد فناوری های شهر هوشمند

بافت های تاریخی شهری در مواجهه با فرسودگی کالبدی، افت سرزندگی اجتماعی و چالش های اقتصادی، نیازمند رویکردی یکپارچه و آینده نگر در بازآفرینی هستند. هم زمان گسترش فناوری های شهر هوشمند فرصت های نوینی برای تحول در فرآیندهای شناخت، تصمیم سازی و مداخله در این بافت ها فراهم آورده است. هدف این پژوهش شناسایی و تبیین مولفه های بازآفرینی بافت های تاریخی با رویکرد فناوری های شهر هوشمند و ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه در این زمینه است. روش تحقیق بر اساس پروتکل PRISMA و با جستجوی نظام مند در پایگاه Web of Science انجام شد. در مجموع ۲۸ مقاله منتخب پس از طی مراحل غربالگری و ارزیابی، در نرم افزار MAXQDA کدگذاری شدند. از تحلیل کیفی داده ها، ۹۹ کد باز استخراج و در قالب ۷ مولفه محوری شامل شناخت دیجیتال چندلایه بافت تاریخی، تحلیل هوشمند ادراک و پویایی اجتماعی، پایش و پیش بینی هوشمند، طراحی و مداخله حساس به زمینه، حکمرانی و مشارکت دیجیتال، پیامدهای پایداری و کیفیت زیست و اخلاق و ظرفیت سازی دیجیتال دسته بندی گردیدند. نتایج نشان می دهد که بازآفرینی هوشمند زمانی به تحقق پایداری منجر می شود که میان تولید دانش داده، محور سامانه تصمیم سازی هوشمند و مداخلات زمینه مند پیوندی ساختاری برقرار گردد. چارچوب مفهومی پیشنهادی، پژوهش فرآیند بازآفرینی را به مثابه چرخه ای تعاملی «دانش، تصمیم، مداخله، بازخورد» تبیین می کند که در آن فناوری در خدمت ارتقای کیفیت زیست، تاب آوری و عدالت فضایی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی بافت تاریخی ، شهر هوشمند ، فناوری های دیجیتال ، حکمرانی هوشمند ، پایداری شهری