برنامه ریزی حمایتی و میزان برآورد انتظارات (مطالعه موردی؛ برنامه نوسازی و بازآفرینی محله هرندی دروازه غار) (تهران)

برنامه ریزی حمایتی که امروزه به عنوان یکی از رویکردهای مهم نظریه برنامه ریزی شهری مطرح می شود برای اولین بار در اواسط دهه ۱۹۶۰ توسط پل دیویدف پیشنهاد شد. تاکید رویکرد این نظریه بر دفاع از منافع گروه های فقیرتر جامعه و مشارکت فعال ساکنان در فرایند برنامه ریزی شهری می باشد. به عبارت بهتر به عنوان شاخه ای از نظریه برنامه ریزی و راهبردی برای عمل برنامه ریزی فعالانه بوده است. در این تحقیق سعی شده به بررسی برنامه حمایتی نوسازی و بازآفرینی محله هرندی تهران دروازه غار پرداخته و آن را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد. هدف اصلی ارائه یک بررسی واقعی است که آیا انتظارات و ادعاهای از پیش تعیین شده در مورد ویژگی ها و تاثیرات برنامه ریزی حمایتی محله هرندی تهران با واقعیت، انطباق داشته است. فرآیندهای برنامه ریزی حمایتی تا چه حد توانسته به موفقیت پایدار دست پیدا کند. نتایج حاصل از تحقیق نشان می دهد که طرح نوسازی و بازآفرینی محله هرندی دروازه غار نمونه ای از مداخلات شهری با موفقیت کالبدی اما ناکامی اجتماعی اقتصادی است. در حالی که اقدامات فیزیکی منجر به بهبود نسبی چهره محله شد، فقدان برنامه جامع اجتماعی، مشارکت واقعی ساکنان و فقدان راهکارهای اشتغال پایدار موجب شده است که آثار مثبت مداخلات شهری در بلندمدت پایدار نباشد. در نتیجه این تحقیق بر تلفیق مداخلات کالبدی شهری و سیاست های اجتماعی - اقتصادی و تقویت رویکرد مشارکتی در برنامه های نوسازی و بازآفرینی شهری توجه شود.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی حمایتی ، بازآفرینی شهری ، سیاست گذاری شهری ، توسعه پایدار شهری ، مشارکت اجتماعی