نقش شهرداری ها در توسعه سامانه های «میکروگرید» شهری مبتنی بر انرژی خورشیدی و بادی

افزایش تقاضای انرژی در شهرها، آسیب پذیری شبکه های متمرکز برق و تشدید بحران های زیست محیطی ضرورت گذار به الگوهای نوین حکمرانی انرژی را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان سامانه های «میکروگرید» شهری مبتنی بر انرژی های تجدیدپذیر به ویژه انرژی خورشیدی و بادی به عنوان راهکاری فناورانه و مدیریتی برای ارتقای تاب آوری شهری، کاهش انتشار کربن و افزایش استقلال انرژی مطرح شده اند. شهرداری ها به عنوان نهادهای محلی دارای اختیارات برنامه ریزی، تنظیم گری و تسهیل گری می توانند نقشی کلیدی در توسعه، استقرار و بهره برداری از این سامانه ها ایفا کنند. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی توصیفی و با بهره گیری از اسناد بالادستی، تجربیات بین المللی و چارچوب های نظری حکمرانی شهری، به بررسی نقش های سیاست گذارانه، نهادی، مالی و مشارکتی شهرداری ها در توسعه میکروگریدهای شهری می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که شهرداری ها از طریق ابزارهایی نظیر سیاست های تشویقی، مشارکت عمومی-خصوصی، اصلاح ضوابط ساختمانی، توسعه زیرساخت های هوشمند و تسهیل سرمایه گذاری محلی می توانند زمینه گذار به نظام انرژی غیر متمرکز را فراهم کنند. در نهایت چارچوبی پیشنهادی برای تقویت ظرفیت نهادی شهرداری های ایران در توسعه میکروگریدهای تجدیدپذیر ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

شهرداری ، میکروگرید ، شهری ، انرژی خورشیدی ، انرژی بادی ، حکمرانی شهری ، تاب آوری ، توسعه پایدار شهری