گشودن لایه های بی انگیزگی: مدلی اقتباس شده از نظریه خودتعیین گری برای مدرسان آزفا

هدف: پدیده بی انگیزگی در میان مدرسان آزفا از چالش های جدی در ارتقای کیفیت آموزش زبان فارسی است. هدف این پژوهش، شناسایی عوامل موثر بر بی انگیزگی این مدرسان و ارائه مدلی بافت محور بر پایه نظریه خودتعیین گری بود.   روش پژوهش: پژوهش با رویکرد آمیخته انجام شد. در بخش کمی، ۶۰ مدرس (۳۸ زن، ۲۲ مرد) پرسش نامه محقق ساخته شامل پنج مولفه را تکمیل کردند. در بخش کیفی، با ۱۰ مدرس مصاحبه نیمه ساختاریافته انجام شد که داده ها با روش تحلیل مضمون و نرم افزار MAXQDA بررسی گردید. یادآوری می‎شود که تمام این بخش‎ها در سطر جداگانه‎ای نوشته می‎شوند. لطفا این موارد را رعایت کنید و از اشاره به منابع و مآخذ و استفاده از پاورقی و اختصار در آن خودداری شود. یافته ها: یافته های کمی نشان داد در همه مولفه ها، به ویژه در زمینه کمبود فرصت های رشد حرفه ای، محدودیت های فناورانه و فشار برنامه های آموزشی غیرمنعطف، درصد بالایی از مدرسان بی انگیزگی را گزارش کردند. تحلیل کیفی نیز این نتایج را تایید و تکمیل کرد؛ مدرسان به عواملی چون اجبار در استفاده از روش های سنتی، نبود منابع چندرسانه ای، ضعف زیرساخت اینترنت، قراردادهای کوتاه مدت و دستمزد ناکافی اشاره داشتند. تحلیل مضمون نشان داد این عوامل ازطریق محدود ساختن سه نیاز بنیادین خودمختاری، شایستگی و ارتباط، به بی انگیزگی می انجامند. نتیجه گیری:  در پایان، مدلی مبتنی بر نظریه خودتعیین گری ارائه شد که نشان می دهد عوامل نهادی و آموزشی با تضعیف نیازهای روان شناختی، زمینه ساز بی انگیزگی می شوند. این مدل ضمن غنی سازی ادبیات نظری، برای سیاست گذاران و مدیران آموزشی دلالت های عملی مهمی از جمله بازنگری در محتوای آموزشی، بهبود شرایط شغلی و اقتصادی مدرسان و ارتقای زیرساخت های فناورانه دارد.

کلیدواژه ها:

بی انگیزگی ، نظریه خودتعیین گری ، مدرسان آزفا ، محدودیت های نظام مند ، روابط حرفه ای