مدل سازی هوشمند بهزیستی شغلی به عنوان یک شاخص سلامت عمومی: مطالعه موردی معلمان با رویکرد فازی-عصبی

بهزیستی شغلی معلمان، به عنوان یکی از گروه های حساس و تاثیرگذار اجتماعی، نقشی اساسی در ارتقای سلامت روانی و سلامت عمومی جامعه ایفا می کند. فشارهای شغلی مزمن، ناکافی بودن حمایت های سازمانی، عدم توازن کار و زندگی، و شرایط کاری پرتنش در سیستم آموزشی، سبب افزایش فرسودگی شغلی، کاهش کیفیت تدریس و افت سلامت روانی معلمان می شود. روش های سنتی سنجش و ارزیابی بهزیستی شغلی، به دلیل ماهیت ذهنی، عدم قطعیت داده ها و پیچیدگی عوامل روان شناختی، توانایی لازم برای تحلیل دقیق و تصمیم گیری مبتنی بر داده را ندارند. این پژوهش با هدف توسعه یک مدل هوشمند مبتنی بر سیستم استنتاج فازی–عصبی تطبیقی (ANFIS) جهت پیش بینی سطح بهزیستی شغلی معلمان و کارکرد آن به عنوان یک شاخص سلامت عمومی انجام شد. داده های مطالعه از پرسشنامه ای شامل شاخص های استرس شغلی، رضایت شغلی، حمایت سازمانی، فرسودگی شغلی و سلامت عمومی روانی گردآوری شد. نتایج مدل نشان داد ANFIS قادر است سطح بهزیستی شغلی را در چهار طبقه فازی «بسیار پایین»، «پایین»، «متوسط» و «بالا» با دقت بالا طبقه بندی کند. این مدل امکان غربالگری سریع، هوشمند و دقیق وضعیت سلامت روان معلمان و شناسایی افراد در معرض خطر را فراهم می کند و می تواند در برنامه ریزی های پیشگیرانه آموزشی و سیاست گذاری سلامت عمومی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بهزیستی شغلی ، سلامت عمومی ، ANFIS ، سلامت روان ، بهزیستی شغلی معلمان