طراحی چشم های بیونیک نسل آینده: بهینه سازی رابط انسان-ماشین برای درک عمق و تشخیص رنگ با استفاده از فناوری های نورومورفیک

یکی از چالش های مهم حوزه مهندسی پزشکی در دهه های اخیر، بازگرداندن بینایی به افرادی است که به دلیل آسیب های عصبی یا بیماری های دژنراتیو شبکیه، بخشی یا تمام قدرت بینایی خود را از دست داده اند. درمان های مرسوم مانند پیوند قرنیه یا دارو های مهارکننده دژنراسیون، تنها در برخی موارد موثر بوده و نمی توانند عملکرد های پیچیده ای مثل تشخیص رنگ یا درک عمق را به طور کامل بازیابی کنند. در این میان، توسعه چشم های بیونیک به عنوان نوعی پروتز بینایی، امید تازه ای برای بازیابی عملکرد دید فراهم کرده است. نسل های ابتدایی این سیستم ها تنها قادر به بازسازی فرم کلی اشیاء بودند و توانایی ارائه تصویر سه بعدی یا تفکیک رنگ نداشتند. اما با ظهور فناوری های نورومورفیک مانند حسگر های مبتنی بر رویداد و پردازنده های عصبی اسپایکینگ، امکان پردازش دید به شکل طبیعی تر، سریع تر و کم مصرف تر فراهم شده است. هدف این مقاله مرور پیشرفت های اخیر در زمینه چشم های بیونیک با تمرکز بر معماری های نورومورفیک است. همچنین محدودیت های نسل های قبلی پروتز های بینایی و مقایسه آن ها با نسل جدید، از منظر مصرف انرژی، دقت پردازش مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

چشم بیونیک ، نورومورفیک ، پروتز بینایی ، درک عمق ، تشخیص رنگ