روند پلیمریزاسیون کامپوزیت های لایت کیور و عوامل موثر بر کیفیت سخت شدن

در متن هدف اصلی دندانپزشکی ترمیمی، تبدیل کامپوزیت های پلیمری رزینی (Resin Composites - RC) از فاز مونومری خمیری به یک شبکه پلیمری سه بعدی متراکم و بادوام است. معیار سنجش این موفقیت، درجه تبدیل (Degree of Conversion - DC) است؛ یعنی حداکثر تبدیل پیوندهای دوگانه کربن-کربن (C=C) به پیوندهای یگانه C-C. این مقاله به تحلیل سیستمیک عوامل حیاتی موثر بر پلیمریزاسیون نوری می پردازد. عوامل ذاتی ماده، شامل انتخاب سیستم آغازگر (مانند کامفورکینون یا TPO) که طیف جذب نور را دیکته می کند و همچنین اثرات نوری ذرات پرکننده که با ایجاد پراکندگی نور (Light Scattering)، عمق نفوذ موثر نور در لایه های عمیق تر را کاهش می دهند. در بعد تکنیکی، نحوه تحویل دوز انرژی حیاتی است، چرا که استفاده از رژیم های کیورینگ فوق سریع (Ultra-Fast Curing)، اگرچه بازدهی کلینیکی را افزایش می دهد، اما سرعت پلیمریزاسیون را به حدی می رساند که منجر به افزایش شدید تنش های انقباضی (Shrinkage Stress) و خطر گسیختگی باند می شود شکست در دستیابی به DC مطلوب، ترمیم را از دو جبهه تهدید می کند: کاهش شدید خواص مکانیکی مانند سختی و مقاومت به سایش و فراهم سازی زمینه برای تجزیه زیستی (Biodegradation) و نشت مزمن مونومرهای پلیمریزه نشده سمی (مانند Bis-GMA و TEGDMA)، که زیست سازگاری بلندمدت و سلامت پالپ دندان را به خطر می اندازند.

کلیدواژه ها:

درجه تبدیل(DC) ، پلیمریزاسیون نوری(Light-Curing) ، کامپوزیت های پلیمری رزینی ، تنش های انقباضی