اثربخشی رسانه ها و برنامه های آموزشی در ارتقاء آگاهی عمومی نسبت به تاب آوری خانواده

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رسانه ها و برنامه های آموزشی در ارتقاء آگاهی عمومی نسبت به تاب آوری خانواده در شهر قم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی شهروندان ساکن شهر قم در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایدهی شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تمایزیافتگی خود اسکورن و اسمیت (۲۰۰۳)، پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن (۱۹۹۴) و پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶) بود. گروه آزمایش به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مبتنی بر رسانه های آموزشی قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شد. یافته ها نشان داد که رسانه ها و برنامه های آموزشی بر بهبود تمایزیافتگی، کاهش طلاق عاطفی و کاهش دلزدگی زناشویی تاثیر معناداری داشته است. نتیجه گیری می شود که رسانه های آموزشی ابزاری موثر برای ارتقاء آگاهی عمومی و تاب آوری خانواده هستند.

کلیدواژه ها:

رسانه های آموزشی ، آگاهی عمومی ، تاب آوری خانواده ، تمایزیافتگی ، طلاق عاطفی ، دلزدگی زناشویی