اثربخشی آموزش مهارت های ارتباط موثر بر کاهش طلاق عاطفی در خانواده

طلاق عاطفی، پدیده ای چندوجهی است که با سردی روابط، کاهش صمیمیت و افزایش فاصله میان زوجین مشخص می شود و می تواند زمینه ساز فروپاشی خانواده باشد. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های ارتباط موثر بر کاهش طلاق عاطفی در خانواده ها انجام شده است. روش تحقیق، نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجینی است که به دلیل مشکلات ارتباطی به مراکز مشاوره شهر قم مراجعه کرده اند. نمونه ای متشکل از ۶۰ زوج با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۳۰ زوج) و گواه (۳۰ زوج) تقسیم شدند. گروه آزمایش مداخله آموزشی مهارت های ارتباط موثر (شامل گوش دادن فعال، ابراز وجود، حل تعارض سازنده و مدیریت خشم) را در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کرد، در حالی که گروه گواه هیچ مداخله ای نداشت. ابزار سنجش، پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن (۱۹۹۸) بود که قبل و بعد از مداخله برای هر دو گروه اجرا شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مهارت های ارتباط موثر تاثیر معناداری بر کاهش طلاق عاطفی در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه نداشته است (۰/۵۹۰). با این حال، این آموزش تاثیر معناداری بر کاهش دلزدگی زناشویی و افزایش تمایز یافتگی عاطفی داشت (۰/۰۰۱). این یافته ها بر اهمیت آموزش مهارت های ارتباطی به زوجین برای تحکیم بنیان خانواده و پیشگیری از طلاق عاطفی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، مهارت های ارتباط موثر ، خانواده ، زوجین ، تعارضات زناشویی