مقایسه کودکان طیف اوتیسم با عملکرد بالا و کودکان عادی در زمینه ادراک کودک آزاری توسط والدین یا مراقبان کودک

پژوهش حاضر با هدف مقایسه ادراک کودک آزاری شامل ابعاد جسمی، عاطفی، جنسی و غفلت توسط والدین یا مراقبان کودک در دو گروه کودکان پسر ۷ تا ۱۲ سال دارای اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا و کودکان پسر عادی انجام شد؛ روش پژوهش از نوع علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری شامل تمامی کودکان پسر ۷ تا ۱۲ سال در دو گروه مذکور بودند که تعداد دقیق جامعه و نمونه آماری همراه با تفکیک جنسیتی، بر اساس معیارهای ورود شامل IQ برابر یا بالاتر از ۸۵ و تشخیص قطعی ASD-HF توسط متخصصان انتخاب شدند. گروه عادی از نظر سن، جنسیت و سطح تحصیلات والدین با گروه دارای اختلال طیف اوتیسم همتاسازی گردیدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس خودگزارشی کودک آزاری (CASRS) و پرسشنامه تشخیص اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا (GARS) بودند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل واریانس تک متغیری (ANOVA) و تحلیل واریانس چندمتغیری (MANOVA) انجام شد. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در نمرات کلی ادراک کودک آزاری و ابعاد آن بین دو گروه وجود داشت، به گونه ای که ادراک کودک آزاری جسمی، عاطفی، جنسی و غفلت در کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا به طور معناداری بیشتر بود. این یافته ها ضرورت طراحی پیشنهادات کاربردی جهت حساس سازی والدین و ارائه حمایت های تخصصی به منظور بهبود کیفیت تعامل و کاهش تجارب آزارگرانه این گروه آسیب پذیر را ایجاب نمود.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم با عملکرد بالا ، ادراک کودک آزاری ، کودکان عادی ، والدین یا مراقبان کودک