نقش رابطه والد-فرزند و ناامیدی در پیش بینی نوموفوبیا در دانش آموزان دوره دوم متوسطه

پژوهش حاضر با هدف نقش رابطه والد-فرزند و ناامیدی در پیش بینی نوموفوبیا در دانش آموزان دوره دوم متوسطه انجام شد. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان مدارس متوسطه دوره دوم شهر شیراز در سال ۱۴۰۴ بود که تعداد ۲۶۰ نفر از آنها به روش نمونه گیری هدفمند به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نوموفوبیا (NMP)، مقیاس رابطه والد-فرزند (PCRS) و پرسشنامه ناامیدی در نوجوانان (HSC) بود. داده ها با استفاده از آزمون رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که رابطه والد-فرزند و ناامیدی در مجموع ۴۷ درصد از واریانس نمرات نوموفوبیا شرکت کنندگان را تبیین می کنند. همچنین ابعاد والد-فرزند و ناامیدی به طور معنادار نوموفوبیا شرکت کنندگان را پیش بینی می کنند (۰/۰۰۵≥p). این نتایج بیانگر آن است که نوموفوبیا صرفا یک پدیده فناورانه نبوده، بلکه ریشه در تعاملات هیجانی–خانوادگی و وضعیت های شناختی–هیجانی فرد دارد. بر این اساس، توجه به تقویت روابط والد–فرزند و کاهش ناامیدی می تواند به عنوان رویکردی پیشگیرانه و مداخله ای در کاهش نوموفوبیا دانش آموزان مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، نوموفوبیا ، رابطه والد-فرزند ، ناامیدی