نقش طراحی معماری در ارتقای عملکرد لرزه ای ساختمان های شهری

زلزله به عنوان یکی از مخرب ترین مخاطرات طبیعی، همواره تهدیدی جدی برای ایمنی و کارایی ساختمان های شهری بوده است. در حالی که بخش عمده ای از مطالعات لرزه ای بر تحلیل سازه ای و بهبود جزئیات فنی متمرکز است، نقش تصمیمات اولیه طراحی معماری در شکل دهی به رفتار لرزه ای ساختمان ها کمتر به صورت نظام مند بررسی شده است. این مقاله با هدف تبیین نقش طراحی معماری در ارتقای عملکرد لرزه ای ساختمان های شهری به بررسی اثر مولفه هایی نظیر فرم کلی بنا، منظم بودن پلان و ارتفاع سازماندهی، فضایی جانمایی بازشوها و پیوستگی عناصر معماری بر پاسخ لرزه ای سازه می پردازد. رویکرد پژوهش مبتنی بر تحلیل مفهومی، تحلیلی و مرور مطالعات، شاخص همراه با تحلیل نمونه های رایج شهری است. نتایج نشان می دهد که هم راستایی تصمیمات معماری با اصول لرزه ای می تواند به طور معناداری موجب کاهش تمرکز تنش، توزیع یکنواخت تغییر مکان ها، بهبود شکل پذیری و در نهایت کاهش خسارات لرزه ای شود. این پژوهش بر ضرورت تعامل موثر میان معمار و مهندس سازه در مراحل اولیه طراحی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

طراحی ، معماری ، عملکرد لرزه ای ساختمان های شهری ، فرم معماری ، ایمنی لرزه ای