معماری شفابخش در نظام سلامت مرور روایتی ویژگی ها و ملاحظات فضایی مبتنی بر شواهد

معماری شفابخش به مفهومی تاثیرگذار در طراحی معاصر فضاهای سلامت تبدیل شده است. با این حال معماران همچنان فاقد تصویری یکپارچه از این هستند که کدام ویژگی های فضایی و محیطی به طور مداوم بیشترین حمایت را از اهداف درمانی فراهم می کنند. این مرور روایتی شواهد مربوط به معماری شفابخش و سازه های مرتبطی همچون منظرهای درمانی، طراحی شفابخش و طراحی مراقبت سلامت مبتنی بر شواهد را یکپارچه می کند. با اتکا بر بدنه ای گسترده از ادبیات تجربی و مفهومی بیست اصل طراحی به هم پیوسته را شناسایی و سازمان دهی می کنیم که در مجموع توصیف می کنند معماری چگونه می تواند به سلامت و بهزیستی در محیط های بالینی کمک کند. این اصول دامنه ای از مفاهیم کلی شفابخش و روان شناختی، دسترسی به طبیعت و نور روز، آسایش آکوستیکی و اقلیم، داخلی، اتاق های یک نفره و حریم خصوصی، راه یابی حواس پرتی، مثبت، مقیاس انسانی و جو، خانگی، احساس کنترل، بیمار، حمایت خانوادگی و اجتماعی، بهزیستی و کار گروهی، کارکنان، راهبردهای پیشگیرانه از عفونت و کاهش تراکم، طراحی متمرکز بر سلامت روان، محیط های دوستدار سالمند و دمانس، فضاهای انتظار کاهنده استرس، طراحی مشارکتی و ارزیابی پس از بهره برداری و نیز ادغام طراحی شفابخش و پایدار را در بر می گیرند. در سراسر این حوزه ها شواهد نشان می دهند معماری شفابخش نه یک چک لیست ثابت از ویژگی ها بلکه پدیده ای رابطه ای و مبتنی بر عمل است که زمانی پدیدار می شود که پیکربندی های فضایی، جوهای مادی، شیوه های مراقبت و فرهنگ های سازمانی در یک راستا قرار گیرند. این مرور حوزه های دارای اجماع، قوی، دوگلیگی ها و شکاف های مهم به ویژه شمار محدود مطالعات پیامد محور و کم نمایی بافت های کم درآمد و با درآمد متوسط را برجسته می کند. در پایان دلالت هایی برای برنامه های طراحی، فرایندهای برنامه ریزی و پژوهش های آینده درباره محیط های درمانی شفابخش و پایدار پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

معماری شفابخش ، طراحی بیمارستان ، تاسیسات درمانی ، طراحی مبتنی بر شواهد ، محیط های درمانی ، طراحی شفابخش