طراحی مدرسه ابتدایی با رویکرد فرم گرایی و نقش آن در ایجاد تغییرات پایدار رفتاری در دانش آموزان نواحی حاشیه نشین شهر سنندج

فضایی که کودکان در آن حضور می یابند در شکل گیری شخصیت و رشد همه جانبه ی آنها اثرگذار است که متاسفانه امروزه در کشور ما ایران توجه به این مسئله و طراحی فضایی مناسب که کودک خود بتواند در آن به تفکر و کاوش بپردازد، بسیار کم اهمیت است. فرآیند طراحی فضای کودکانه دارای ساختاری پیچیده و نامعین است و طراح تنها با دانش شخصی خود نمی تواند پاسخگوی همه ی نیازهای مسئله ی طراحی باشد. این در حالی است که مناطق حاشیه نشین شهری باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با هدف ایجاد رشد مطلوب و پایدار در کودکان در راستای شکوفایی در سنین بالاتر و به دنبال پاسخ گویی به چگونگی ارتباط کودک با محیط کالبدی و نحوه ایجاد تغییرات پایدار رفتاری در راستای ارتقاء رشد کودک در منطقه حاشیه نشین نایسر در شهر سنندج می باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش انجام پژوهش تحلیلی توصیفی و پیمایشی است. نتایج حاصل از آن است که مدارس ابتدایی در سطح مطلوبی قرار ندارند و پاسخگوی نیاز روانی و شناختی کودکان نیستند. با به کارگیری فرم های مطلوب می توان تغییرات رفتاری پایدار را در کودکان القا نمود.

کلیدواژه ها:

مدرسه ابتدایی ، رویکرد فرم گرایی ، تغییرات پایدار رفتاری ، دانش آموزان ، نواحی حاشیه نشین ، سنندج