حضور نسل Z در فضاهای بینابینی نگاهی به نظریه بیگانگی مارکس به منظور تقویت خلاقیت در آموزش طراحی معماری

در دنیای معاصر نسل Z متولدین (۱۹۹۷) تا (۲۰۱۲) با فضاهای بینابینی ارتباط عمیقی برقرار کرده اند. این فضاها، که اغلب حس گذرا، نامتعارف و بیگانگی ایجاد می کنند، می توانند به عنوان بستری برای تقویت خلاقیت در آموزش معماری عمل کنند. این مقاله با تکیه بر نظریه بیگانگی کارل مارکس بررسی می کند که چگونه برگزاری کلاس های طراحی معماری در محیط هایی مانند کارخانه های متروکه یا فضاهای صنعتی پارادوکسی خلاقانه ایجاد می کند که دانشجویان را به چالش می کشد و خلاقیتشان را افزایش می دهد، هدف پیشنهاد روشی نوین در طراحی مبتنی بر بیگانگی فضا است که نسل Z را به عنوان معماران آینده درگیر می کند.

کلیدواژه ها:

فضاهای بینابینی ، بیگانگی فضایی ، نسل زد ، کارل مارکس ، طراحی معماری