طراحی های تولید نانوکریستال دار الهام گرفته از طبیعت مواد سبک، مقاوم و زیست سازگار

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 115

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ICSAUE11_1410

تاریخ نمایه سازی: 4 مرداد 1405

چکیده مقاله:

در دنیای طراحی صنعتی امروز که همه چیز سریع پیش می رود تقاضای فرآینده برای مواد سبک وزن، با استحکام مکانیکی بالا و زیست سازگاری کامل به خصوص تو زمینه هایی مثل مبلمان ارگونومیک ایمپلنت های پزشکی یا محصولات پایدار که مصرفی هستند. این پژوهش، روی طراحی و ساخت ساختارهای نانوکریستالین تمرکز دارد که از طبیعت الهام گرفته شده اند چیزهایی مثل ناکر همون (لایه داخلی صدف) مروارید یا بافت استخوان که معماری شان سلسله مراتبی و چند مقیاسیه و کمک می کند به دستیابی به تعادل خوبی بین وزن کم و خواص مکانیکی عالی با استفاده از اصول بیومیمیکری و روش های پیشرفته تغییر شکل پلاستیک شدید (Severe Plastic Deformation یا SPD) مثل برابر کانال زاویه ای فشاری (ECAP) و آسیاب گلوله ای پر انرژی راه های جدیدی پیشنهاد کردم برای تولید فلزات و کامپوزیت های نانوکریستالین که اندازه دانه شان متوسط کمتر از ۱۰۰ نانومتر باشد. این روش ها استحکام کششی را به طور چشمگیری افزایش می دهند گاهی تا ۳۰۰ درصد بیشتر از مواد اولیه در حالی که زیست سازگاری کامل حفظ می شود. روش تحقیق شامل مدل سازی محاسباتی با تحلیل المان محدود (Finite Element Analysis یا FEA) بود و بعدش اعتبارسنجی تجربی روی نمونه های پروتوتایپ که با ماشین کاری CNC پنج محوره ساخته شدند. معیارهای اصلی عملکرد را بررسی کردم مثل چگالی کمتر از ۲.۵ g/cm۳، چقرمگی شکست بالای ۵۰ MPa و سمیت سلولی بر اساس استاندارد ISO ۱۰۹۹۳. نتایج نشان می دهد که این ساختارهای نانوکریستال دار بیومیمتیک واقعا برترند به ویژه در مقاومت خستگی چرخه های بالا و مقاومت به خوردگی نسبت به آلیاژهای معمولی که معمولا استفاده می شوند. کاربردهای واقعی شان هم جالب است، مثلا در ایستگاه های کاری هنری، پروتزهای سبک وزن یا محصولات پایدار محیطی. در نهایت، این تحقیق با ترکیب اصول بیومیمیکری و قابلیت مقیاس پذیری صنعتی کمک کرده تا شکاف های موجود در پایداری مواد پر شود و یک چارچوب عملی برای نوآوری های سبز ارائه دهد؛ چیزی که می تواند انتشار گازهای گلخانه ای را در طول چرخه عمر محصول تا ۴۰ درصد کاهش دهد. برای آینده فکر می کنم استفاده از الگوریتم های بهینه سازی توپولوژی بر پایه هوش مصنوعی بتواند تولید انبوه اقتصادی را ممکن کند.

نویسندگان

علی رضا نظری

دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی صنعتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران

نفیسه نجفی

استاد گروه طراحی صنعتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات