مدل سازی فرآیند آموزش معناگرا با بهره گیری از نشانه شناسی در فضا

با توجه به تحولات فناوری در آموزش عالی و نیاز روزافزون به ارتقاء کیفیت یادگیری در رشته معماری پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبار سنجی یک مدل مفهومی برای آموزش دروس فنی معماری در مقطع کارشناسی با بهره گیری از فناوری واقعیت مجازی انجام شده است. این مطالعه با رویکردی آمیخته و در سه مرحله صورت گرفت. در مرحله نخست با استفاده از مطالعه اسنادی، تحلیل محتوای دروس فنی و آسیب شناسی متدولوژیک برنامه های درسی، فعلی چالش های آموزش معماری در ایران شناسایی شد سپس در مرحله دوم با بهره گیری از روش دلفی و نظرخواهی از ۱۵ متخصص حوزه آموزش معماری، مولفه های اصلی مدل پیشنهادی شامل یادگیری فعال، رویکرد شایستگی محور و به کارگیری واقعیت مجازی در آموزش استخراج و تدوین گردید در مرحله سوم اعتبار سنجی مدل مفهومی طراحی شده از طریق روش های کمی شامل بررسی اعتبار صوری محتوایی با استفاده از شاخص (لاوشه پایایی آلفای کرونباخ (۰.۸۸ و تحلیل عاملی تاییدی با شاخص های برازش مناسب) انجام شد همچنین با بهره گیری از تحلیل تطبیقی روش های تدریس دروس فنی در دانشگاه های معتبر جهان و تحلیل SWOT، موقعیت راهبردی مدل بررسی گردید. نتایج نشان داد که مدل ارائه شده دارای روایی و پایایی مناسب بوده و می تواند به عنوان الگوی موثری جهت بهبود یادگیری فعال و مهارت محور دانشجویان معماری مورد استفاده قرار گیرد. پژوهش حاضر با ارائه چارچوبی بومی و فناورانه گامی موثر در جهت تحول آموزش دروس فنی معماری و پاسخ به نیازهای آموزش عالی در عصر دیجیتال فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، واقعیت مجازی ، دروس فنی ، یادگیری فعال ، شایستگی محور ، مدل مفهومی ، اعتبار سنجی