بازخوانی معماری مسکن بومی مازندران از منظر پالیمسست: لایه نگاری فرهنگی و اقلیمی

هر جا زندگی انسان جریان داشته، خانه نیز جزء جدایی ناپذیر آن بوده است. به این لحاظ معماری خانه، در تمدن های مختلف با حساسیت و جذابیت های مختلفی دنبال می شود. از سویی دیگر انسان فطرتا خواهان ایمنی، آرامش و مکان محفوظ می باشد و تامین مسکن مناسب یکی از مسائل مهم زندگی و معیشت محسوب می شود. این موضوع تا به آنجا اهمیت داشته که ضرورت این حساسیت به صورت جنبه نمادینی تبدیل شده و هر ملیتی سعی بر آن داشته که با نشانه و الگوهای فرهنگی مختص به خود، به نوعی توجه اش را به موضوع نشان دهد. از طرفی موضوع مسکن در میان موضوعات معماری دقیقا همان خانه است که شدیدترین پیوندها را با ظریف ترین اشکال و میراث ویژگی های محیطی فرهنگی داشته و از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مفهوم مسکن با امر سکونت در مازندران علاوه بر وجوه مشترکی که با سایر نقاط ایران دارد، تمایزات زیادی نیز دارد و به دلیل تنوع آب وهوایی در استان از تنوع بالایی برخوردار است. اما با این وجود به دلیل فرهنگ مشترک و رویکرد خاص در مواجهه با طبیعت می توان الگوهای بسیاری را در تمامی خانه ها به صورت مشترک مشاهده کرد. مفهوم مسکن در مسکن به همراه اجزاء بیرون آن تعریف و تکمیل می شود نه اجزاء درونی آن؛ لذا در پژوهش با روش تحقیق تحلیلی توصیفی و روش جمع آوری اطلاعات به کتابخانه ای به بررسی چگونگی استمرار و تداوم معماری بومی در معماری فرهنگی به بازشناسی این جهت استمرار معماری نکات اقلیمی معاصر و در ادامه به بررسی ویژگی ها و در نهایت رویکرد پالیمسست می پردازیم.

کلیدواژه ها:

پالیمسست ، مسکن بومی ، اقلیم ، معماری مازندران