پایداری و بومی گرایی در معماری روستا

امروزه اهمیت توسعه پایدار روستایی و جایگاه آن در توسعه کشورها و به ویژه در کشورهای در حال توسعه که هنوز بخش زیادی از جمعیت آنها در مناطق روستایی ساکن میباشند؛ نقش حیاتی در ابعاد اقتصادی اجتماعی و محیط زیستی کل جامعه دارد. ساخت مسکن مناسب و بهبود شاخصهای کمی و کیفی آن باعث افزایش پایداری روستاها افزایش انگیزه ماندگاری جمعیت روسته بهبود و ترمیم چشم اندازهای روستایی و مقاومت بناها و تاسیسات روستایی در برابر تهدیدات طبیعی میگردد. قابل ذکر است که نامساعد بودن معماری مسکن از عوامل اصلی مهاجرت در دهه های اخیر بوده است همچنین بخشی از رضایتمندی، افراد با مشخصات فیزیکی مسکن و کمیت و چشم انداز بصری آن ارتباط دارد لذا مسکن یا فضای زندگی باید از دو جهت دارای کارایی باشد یکی از جنبه های اقلیمی و زیست محیطی یعنی ایجاد محیطی با درجه حرارت مطلوب، فشار مناسب، رطوبت، معقول کوران، هوا نور مناسب و نظایر آن و دیگری از نظر جوابگویی به نیازهای معنوی مردم یعنی ایجاد فضای مناسب با طرز زندگی و نوع فرهنگ و آداب و رسوم اجتماعی این دو شرط اگر با هم به کاملترین نحوی جمع شوند، ایجاد مطلوب ترین مسکن را خواهند نمود از این روی این مقاله با استفاده از اسناد و مطالعه کتابخانه ای به بررسی مولفه های موثر بر عملکرد معماری روستایی و استخراج شاخصهای پایداری و مولفه های معماری بومی در مناطق روستایی ایران پرداخته است.

کلیدواژه ها:

معماری روستا ، پایداری ، معماری بومی ، مسکن