مطالعه عوامل موثر بر بهبود پارامترهای مقاومتی در بتن خود متراکم

بتن خودتراکم Self-Compacting Concrete یا (SCC) به عنوان نوعی بتن با روانی و تراکم پذیری بالا جایگزین موثر بتن معمولی در سازه های پیچیده و با تراکم آرماتور بالا شناخته می شود. هدف این تحقیق بررسی عوامل موثر بر بهبود پارامترهای مقاومتی در بتن خودتراکم شامل مقاومت فشاری، خمشی، کششی و مدول الاستیسیته بود. این مطالعه از نوع کاربردی، تحلیلی و آزمایشگاهی طراحی شد و نمونه های SCC با نسبت های مختلف آب به سیمان، ترکیب افزودنی های شیمیایی و مواد معدنی پوزولانی آماده شدند. آزمایش ها شامل آزمون های کارایی (L-Box, V-Funnel, Slump Flow) و مقاومت مکانیکی (ASTM C۳۹, ASTM C۴۶۹, ASTM C۴۹۶, ASTM C۷۸) در سنین ۷، ۲۸ و ۹۰ روز بودند. نتایج نشان داد که کاهش نسبت آب به سیمان همراه با استفاده از فوق روان کننده های پلی کربوکسیلاتی موجب افزایش مقاومت فشاری و خمشی بدون افت روانی می شود، همچنین استفاده همزمان از میکروسیلیس و خاکستر بادی باعث افزایش مقاومت کوتاه مدت و بلندمدت نمونه ها شد و اثر دیررس مواد پوزولانی در افزایش دوام و مدول الاستیسیته مشهود بود. نمونه ۵-SCC با ترکیب ۱۰% میکروسیلیس، ۱۰% خاکستر بادی و نسبت آب به سیمان ۰.۳۵ بهترین عملکرد مقاومتی را نشان داد. این تحقیق نشان می دهد که ترکیب بهینه مواد معدنی و افزودنی های شیمیایی به همراه کنترل دقیق روانی و تراکم یکنواخت کلید دستیابی به مقاومت مکانیکی مطلوب در بتن خودتراکم است. نتایج حاصل برای طراحی اختلاط های SCC در پروژه های واقعی و افزایش دوام سازه های بتنی کاربردی و ارزشمند می باشند.

کلیدواژه ها:

بتن خودتراکم ، مقاومت فشاری ، افزودنی های پوزولانی ، فوق روان کننده ، مدول الاستیسیته