وحدت دیالکتیکی فرم و محتوا خوانشی نشانه شناسانه؛ از نظریه «تاریخ سبک و تاریخ معنای اروین پانوفسکی»

این مقاله به بررسی و تحلیل فصل دوم کتاب معنای در هنرهای تجسمی اثر اروین پانوفسکی با عنوان «تاریخ سبک و تاریخ معنا» از منظر نشانه شناسی می پردازد. هدف اصلی تبیین وحدت دیالکتیکی «سبک» (فرم) و «معنا» (محتوا) در تحلیل تاریخ هنر است که پانوفسکی آن را در تقابل با دو مکتب تاریخ سبک (ولفلین) و تاریخ معنا (واربورگ) مطرح می کند. با تطبیق این نظریه بر چارچوب های نشانه شناسی مدرن به ویژه رویکردهای فردینان دو سوسور و رولان بارت نشان داده می شود که چگونه مدل سه لایه ی تفسیر پانوفسکی معنای اولیه طبیعی، معنای ثانویه قراردادی و معنای ذاتی آیکونولوژیک می تواند به عنوان یک نظام نشانه شناختی قدرتمند برای رمزگشایی آثار هنری عمل کند. این مقاله با تحلیل موردی آثار مختلف استدلال می کند که رویکرد پانوفسکی نه تنها یک روش تاریخ هنری بلکه یک نظریه نشانه شناختی پیشرو است که رابطه پویای بین دال (فرم) و مدلول (محتوا) را در بستر تاریخ و فرهنگ آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

پانوفسکی ، تاریخ سبک ، تاریخ معنا ، نشانه شناسی ، آیکونولوژی ، فرم و محتوا