مهندسی عمران و توسعه پایدار با محوریت ژئوتکنیک

مهندسی عمران به عنوان ستون فقرات توسعه زیرساخت ها نقشی محوری در تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا می کند. در این میان، مهندسی ژئوتکنیک به دلیل سروکار داشتن با زمین و مصالح طبیعی یکی از حیاتی ترین حوزه ها برای اعمال اصول پایداری است. این مقاله با مروری بر مطالعات اخیر و بر اساس فلسفه های پایداری در ژئوتکنیک به بررسی چگونگی مشارکت این رشته در توسعه پایدار می پردازد. تاکید ویژه ای بر مفاهیم ژئوتکنولوژی محیطی تاب آوری (Resilience) و استفاده از مصالح جایگزین و بازیافتی ژئومحیطی در چرخه های خاک، محصولات جانبی صنعتی و پسماندهای جامد شهری شده است همچنین روش های نوین بهسازی، زمین، طراحی پی های پایدار و بهینه از نظر زیست محیطی و چارچوب های ارزیابی پایداری مانند تحلیل چرخه حیات (LCA) و ابزار ارزیابی پایداری (SAT) معرفی می شوند. این تحقیق علاوه بر بررسی اقتصاد چرخشی در ژئوتکنیک به اهمیت مسئولیت های اخلاقی و مدیریت مخاطرات زمین شناختی در راستای تضمین عملکرد سیستم و کاهش ردپای کربن نیز پرداخته است. هدف نهایی ارائه یک نقشه راه برای ادغام کامل اصول پایداری در فرآیندهای مهندسی ژئوتکنیک است.

کلیدواژه ها:

پایداری ، ژئوتکنیک ، توسعه پایدار ، ژئوتکنولوژی محیطی ، تاب آوری ، اقتصاد چرخشی