مدیریت پایدار آبیاری با استفاده از رویکرد تصمیم گیری چندمعیاره (مطالعه موردی در کشت کینوا)

در این پژوهش با هدف شناسایی مرحله رشد بهینه کینوا برای مدیریت پایدار منابع آب در شرایط نیمه خشک کرج، سه شاخص کلیدی زیست توده، تبخیر–تعرق (ETc) و ضریب گیاهی (Kc) در چهار مرحله رشد (ابتدایی، توسعه، میانی و پایانی) اندازه گیری و با استفاده از روش تصمیم گیری چندمعیاره ارزیابی شدند. داده ها بر اساس نتایج دو سال تحقیقات لایسیمتری و محاسبه تبخیر–تعرق مرجع به روش پنمن–مانتیث تحلیل شدند. نتایج نشان داد مرحله میانی با داشتن بیشترین مقدار ضریب گیاهی، بالاترین نیاز آبی و سهم قابل توجه در تجمع زیست توده، در ترکیب وزن دهی برابر به معیارها، بهترین رتبه را کسب کرد. نتایج تحلیل حساسیت نشان داد که رتبه بندی مراحل رشد کینوا نسبت به تغییر وزن معیارها پایدار است. در تمامی ترکیب های وزنی مدیریتی، تحلیل حساسیت تک متغیره (۲۰٪±) و تحلیل حساسیت چندمتغیره به روش مونت کارلو، مرحله میانی همواره رتبه نخست را حفظ کرد و به عنوان پایدارترین گزینه در فرآیند تصمیم گیری شناسایی شد، در حالی که مراحل ابتدایی و پایانی در تمامی سناریوها عملکرد ضعیفی از خود نشان دادند. این نتایج بیانگر آن است که مدیریت منابع آب باید بر مرحله میانی متمرکز شود تا بهره وری آب و عملکرد محصول به حداکثر برسد. یافته های این مطالعه چارچوبی کاربردی برای برنامه ریزی آبیاری و تخصیص بهینه منابع آب در کشت کینوا ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

تبخیر-تعرق ، روش مونت کارلو ، ضریب گیاهی ، کارایی مصرف آب ، مدیریت آبیاری