اصول معماری سبز و سیر تاریخی آن در ایران

افزایش روزافزون ساخت و ساز در جهان و ضرورت حفاظت از محیط زیست توجه به اصول معماری سبز و طراحی ساختمان ها بر اساس شرایط اقلیمی، صرفه جویی در مصرف انرژی و بهره گیری از منابع انرژی تجدیدپذیر را بیش از پیش ضروری ساخته است. در معماری سنتی ایران بناها با در نظر گرفتن شرایط اقلیمی و با استفاده از مصالح بوم آورد طراحی می شدند. عناصری همچون بادگیر، حوضخانه و گودال باغچه و همچنین استفاده از مصالحی مانند خشت و گل نشان دهنده توجه معماران گذشته به سازگاری بنا با محیط طبیعی و کاهش مصرف انرژی بوده است. امروزه نیز با بهره گیری از فناوری های نوین از جمله سلول های خورشیدی و مصالح سبز تلاش می شود ساختمان ها در چارچوب اصول معماری پایدار و با هدف حفظ محیط زیست و تامین آسایش انسان طراحی شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اصول طراحی معماری سبز و شیوه های طراحی سازگار با اقلیم و محیط طبیعی در ایران انجام شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که رعایت عواملی نظیر جهت گیری مناسب ساختمان، نحوه استقرار بازشوها، توجه به بادهای مطلوب و نامطلوب، استفاده از مصالح سبز و بهره گیری از سامانه هایی مانند آبگرمکن های خورشیدی می تواند در کاهش مصرف سوخت های فسیلی، کاهش آلودگی محیط زیست و صرفه جویی اقتصادی نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

معماری سبز ، معماری پایدار ، انرژی تجدیدپذیر ، محیط زیست ، محیط طبیعی