نقش آموزش در توسعه منابع انسانی و ارتقای بهره وری تحلیلی تلفیقی بر مبنای مطالعات سازمانی توسعه ای و تاریخی

آموزش در جهان معاصر یکی از بنیادی ترین ابزارهای توسعه فردی، سازمانی و اجتماعی به شمار می رود و نقش آن در ارتقای توانمندی های انسانی، افزایش بهره وری و تحقق توسعه پایدار بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. هدف این مقاله تحلیل تلفیقی نقش آموزش در توسعه منابع انسانی و ارتقای بهره وری با اتکا به سه مطالعه منتخب در سطوح سازمانی، توسعه ای و تاریخی است. در این راستا، سه مقاله علمی شامل پژوهش کریمی و سلیمی درباره نقش آموزش در ارتقای بهره وری نیروی انسانی در سازمان ها، مطالعه احمدی اصفهانی و درویشی درباره نقش آموزش در توسعه پایدار و آموزش توسعه ای و پژوهش حاجیزاد و صفایی موحد درباره سیر تاریخی توسعه منابع انسانی در ایران مورد بررسی و ترکیب قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که آموزش در سطح فردی موجب ارتقای دانش، مهارت، نگرش و قابلیت های حرفه ای می شود؛ در سطح سازمانی به بهبود عملکرد، افزایش کارایی، کاهش خطا، تسهیل انطباق با تغییر و ارتقای بهره وری منجر می گردد؛ و در سطح کلان، زمینه ساز توسعه پایدار، انباشت سرمایه انسانی و تقویت ظرفیت های اجتماعی و اقتصادی کشورهاست. بر این اساس، نتیجه گیری مقاله بر آن است که آموزش باید از سطح یک فعالیت اداری و مقطعی فراتر رفته و به عنوان یک سرمایه گذاری راهبردی در توسعه انسان و سازمان تلقی شود.

کلیدواژه ها:

آموزش ، توسعه منابع انسانی ، بهره وری ، سرمایه انسانی ، توسعه پایدار ، آموزش سازمانی