بررسی کارکرد سامانه های سنتی جمع آوری و مدیریت آب در جزیره کیش با رویکرد باززنده سازی آنها در مدیریت پایدار منابع آب

جزیره کیش با اقلیمی گرم و مرطوب و منابع آب شیرین محدود، امروزه با وجود امکانات مدرن مانند دستگاه های آب شیرین کن و خطرات زیست محیطی ناشی از توسعه شهری و سطوح نفوذناپذیر همواره با چالش مدیریت آوری آب مواجه است. اما در گذشته این جزیره سامانه نظام مندی در راستای جمع آوری و هدایت آب های سطحی و استفاده از ذخایر آب زیرزمینی وجود داشته که ابزارهای متفاوتی را در بر می گرفته و این سامانه به گونه ای طراحی شده بود که بومیان از حداقل بارش فصلی و چالش هایی احتمالی همچون کاهش و تلفات آب ناشی از تبخیر بیشترین بهره را در راستای تغذیه آب زیرزمینی، تامین آب شرب، پشتیبانی از کشاورزی محدود و حتی ساخت و ساز و توسعه شهری می بردند و حتی مازاد آن را به فروش می رساندند. با وجود تغییر کیفیت و استانداردهای آب شرب در زمان حال همچنان می توان گفت باززنده سازی و استفاده مجدد از این ظرفیت بالقوه یا به مفهومی دیگر فرهنگ مدیریت سنتی جمع آوری و مدیریت آب در جزیره کیش، می تواند همچنان جهت آبیاری فضای سبز و تقویت پایداری زیست محیطی مفید باشد. یافته ها نشان می دهد که ادغام دانش بومی موجود و زیرساخت های مدرن می تواند راهبردی تاثیرگذار برای مدیریت پایدار منابع آب جزیره فراهم کند.

کلیدواژه ها:

جزیره کیش ، سامانه سنتی جمع آوری آب ، مدیریت پایدار آب