روایت معلم از تحول رفتار یک دانشآموز کم جرات با استفاده از تشویق کلامی و فرصت های مشارکت

این روایت پژوهی با هدف تبیین تجربه معلم از فرایند کاهش کمرویی و افزایش اعتماد به نفس یکی از دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی در محیط کلاس درس انجام شد. مسئله اصلی، پژوهش انزوای رفتاری اضطراب در پاسخ گویی، پرهیز از مشارکت کلاسی و ناتوانی دانش آموز در برقراری ارتباط موثر با معلم و همسالان بود؛ وضعیتی که بر یادگیری، تعامل اجتماعی و احساس ارزشمندی او تاثیر منفی گذاشته بود. برای بهبود این وضعیت، مجموعه ای از مداخلات حمایتی شامل تشویق کلامی و غیرکلامی، ایجاد فضای امن و بدون قضاوت، واگذاری مسئولیت های کوچک، طراحی فرصت های مشارکت تدریجی و تقویت احساس خودکارآمدی در بستر فعالیت های روزمره کلاس اجرا شد. یافته های روایت نشان داد که تداوم این اقدامات به تدریج موجب کاهش نشانه های اضطراب، افزایش تماس چشمی، بهبود حالت بدنی، طرح پرسش، مشارکت داوطلبانه و توانایی ارائه کوتاه شفاهی در دانش آموز شد. تحول مشاهده شده از ترس از دیده شدن به تمایل محتاطانه برای حضور و مشارکت، بیانگر اثرگذاری رویکرد حمایتی معلم در رشد عاطفی و اجتماعی دانش آموز است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که با فراهم سازی محیطی امن، پذیرنده و انگیزه بخش، و با استفاده از تشویق هدفمند و فرصت های مشارکت متناسب با توان دانش آموز می توان زمینه بروز توانایی های پنهان او را فراهم ساخت و اعتماد به نفسش را تقویت کرد. این تجربه همچنین بر نقش محوری معلم در شناسایی مسائل رفتاری و هدایت تدریجی دانش آموزان به سوی رشد متوازن تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روایت پژوهی ، کمرویی ، اعتماد به نفس ، تشویق کلامی ، مشارکت کلاسی ، خودکارآمدی ، دانش آموز ابتدایی ، معلم