مقایسه اثر بخشی درمان هیجان مدار و طرحواره درمانی بر افسردگی در زنان خیانت دیده شهر داراب

خیانت زناشویی یک رویداد آسیب زای روانشناختی است که اغلب منجر به افسردگی عمیق و مزمن در زنان می شود. پیامدهای آن شامل نشخوار فکری، اختلال در تنظیم هیجان و فعال سازی طرحواره های ناسازگار اولیه مانند رها شدگی و نقص/شایستگی نداشتن است. انتخاب یک مداخله موثر و مبتنی بر شواهد برای این جمعیت از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر یک مطالعه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۶۰ زن خیانت دیده شهر داراب بود که به صورت تصادفی در سه گروه ۲۰ نفری درمان (هیجان مدار، طرحواره درمانی و کنترل) قرار گرفتند. گروه های آزمایشی طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله درمانی قرار گرفتند. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II)، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ) و پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یونگ (YSQ-۳) بود. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل واریانس مرکب و تعقیبی در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که هر دو روش درمانی در کاهش افسردگی موثر بودند (p<۰.۰۰۱)، اما درمان هیجان مدار (EFT) برتری معناداری نسبت به طرحواره درمانی داشت (p=۰.۰۰۰۸) که در پیگیری ۶ ماهه نیز پایدارتر بود. در گروه EFT، راهبرد بازتاب افزایش و سرکوب کاهش یافت، در حالی که در گروه طرحواره درمانی طرحواره های رها شدگی، نقص/شایستگی نداشتن و بی اعتمادی بدرفتاری به طور معناداری کاهش یافتند. درمان هیجان مدار با پردازش مستقیم هیجانات اولیه ناشی از خیانت، اثربخشی بیشتر و پایدارتری در کاهش افسردگی دارد و می تواند به عنوان یک مداخله خط اول برای زنان خیانت دیده در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

خیانت زناشویی ، افسردگی ، درمان هیجان مدار ، طرحواره درمانی ، تنظیم هیجان