دیپلماسی عمومی هوشمند و راهکارهای عملی برای جمهوری اسلامی ایران در مواجهه با اسلام هراسی

دیپلماسی عمومی به تلاش های دولتها برای برقراری ارتباط و تعامل با مردم کشورهای دیگر به منظور تاثیرگذاری بر افکار عمومی و ترویج منافع ملی خود اطلاق می گردد. این نوع از دیپلماسی شامل فعالیت هایی مانند تبادلات فرهنگی، برنامه های آموزشی، رسانه های بین المللی و ارتباطات مستقیم با مردم است که باید مانع تدوین خط و مشی ها و اجرای سیاست هایی شود که ناخودآگاه یا عمدی آثار آن نتیجه ای منفی برای منافع کشور خودی داشته باشد. هوش مصنوعی به مثابه یکی از ارکان اصلی تحولات قرن بیستم و یکم، می تواند در زمینه های مختلفی مانند دیپلماسی عمومی، فرهنگ سازی، آموزش، گردشگری و اقتصاد به افزایش جذابیت و نفوذ کشورها در سطح جهانی کمک کند. هدف اصلی این پژوهش واکاوی نظری و راهبردی نقش دیپلماسی عمومی مبتنی بر هوش مصنوعی در مقابله با پدیده اسلام هراسی است، لذا این پژوهش کاربردی؛ با کاربست روش تحلیل ساختاری اسپرینگز و در چارچوب نظری سازه انگارانه اسلام هراسی را نه یک واقعیت عینی ثابت، بلکه یک سازه گفتمانی در نظر می گیرد که در بستر روابط قدرت و شرایط خاص تاریخی فرهنگی ایجاد شده است و نیز هوش مصنوعی به مثابه یک فناوری گفتمان ساز می تواند با تغییر در شیوه های تولید، توزیع و مصرف معنا، در بازتعریف هویت مسلمانان جمعی و تضعیف گفتمان اسلام هراسانه نقش ایفا کند. یافته ها حاکی از آن است که موفقیت این راهبرد، منوط به درک عمیق از لایه های گفتمانی اسلام هراسی، خلق روایت های بدیل قوی و پایبندی به اصول هنجاری در طراحی و به کارگیری فناوری است.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی عمومی ، هوش مصنوعی ، اسلام هراسی ، قدرت نرم ، جهان اسلام