احکام غیابی در فقه و حقوق جزای افغانستان

حکم غیابی نوعی از حکم است که قاضی در غیاب یکی از طرفین دعوا به موضوع رسیدگی کرده و اقدام به صدور حکم می نماید. آنچه ضرورت دارد، بررسی مشروعیت حکم غیابی در فقه و حقوق جزای افغانستان است. در شریعت اسلام، پذیرش مشروعیت صدور حکم غیابی به صورت مطلق و بدون قید و شرط نیست، بلکه شرایط و ضوابطی برای آن در نظر گرفته شده است. قانون گذار نیز قیود و ضوابط رسیدگی و صدور حکم غیابی را به طور منصوص در امور مدنی و جزایی تدوین کرده است. از آن جا که دادرسی عادلانه مستلزم حضور و مشارکت طرفین دعوا در فرآیند رسیدگی است، این نهاد با هدف جلوگیری از تعطیلی عدالت، تسریع در رسیدگی و حمایت از حقوق خواهان پیش بینی شده است؛ زیرا اگر در چنین شرایطی رسیدگی متوقف گردد، نه تنها حق خواهان تضییع می شود، بلکه نظم قضایی نیز مختل خواهد شد. از این رو، ضرورت بررسی نهاد «حکم غیابی» در نظام های حقوقی، به ویژه در نظام حقوقی افغانستان، به خوبی احساس می شود تا امکان ادامه رسیدگی عادلانه و صدور رای فراهم گردد. این تحقیق با روش تحلیلی _ توصیفی و به شیوه کتابخانه ای، با توجه به شرایط و ضوابط صدور حکم غیابی در فقه و حقوق جزای افغانستان تدوین گردیده است.

کلیدواژه ها:

حکم غائب ، فقه امامیه ، فقه اهل سنت ، حقوق جزا ، عدالت قضایی