بررسی تطبیقی مصادیق و مجازات سرقت ادبی در نظام حقوقی افغانستان و ایران

سرقت ادبی یا Plagiarism در اصطلاح حقوقی به معنای استفاده از ایده ها، مفاهیم، کلمات یا ساختارهای آثار دیگران بدون ذکر منبع و به نام خود است. سرقت ادبی به عنوان یکی از چالش های جدی فراروی تولیدات علمی و فرهنگی در جوامع معاصر، از اهمیت فزاینده ای برخوردار می باشد؛ زیرا گسترش تکنالوجی و آسانی دسترسی به منابع، امکان نقض حقوق پدیدآورندگان را بیشتر ساخته و پیامدهای منفی آن نه تنها حوزه علمی، بلکه بنیادهای فرهنگی و اجتماعی را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. یافته های تحقیق نشان می دهد که هرچند هر دو نظام حقوقی در اصل حمایت از حقوق مولف و جرم انگاری سرقت ادبی اشتراکات گسترده ای دارند، اما تفاوت هایی در قلمرو شمول قانون، شدت ضمانت اجراها، نحوه تعریف مفاهیم و میزان تطابق با اسناد بین المللی وجود دارد. روش تحقیق در این مقاله تحلیلی توصیفی است.

کلیدواژه ها:

سرقت ادبی ، حقوق مولف ، مالکیت فکری ، افغانستان ، ایران ، جرم انگاری ، حمایت حقوقی