ضوابط رعایت مصلحت در سرپرستی و تربیت کودک

رعایت مصلحت در ابعاد فقهی، حقوقی و تربیتی کودک، اصل مسلمی تلقی می شود؛ بر این  اساس، با وجود ابهام موجود در مفهوم مصلحت، مراعات آن نیازمند تشریح ضوابطی است تا مانع از ادعای هر کسی در رعایت آن گردد. علی رغم بیان ضوابط متفاوت، متاسفانه به جهت عدم لحاظ کارکردهای متفاوت رعایت مصلحت کودک، در هم آمیختگی و فقدان جامعیت در ضوابط عنوان شده صورت گرفته است؛ مقاله حاضر به هدف ترمیم، این مساله را به روش توصیفی- تحلیلی از منابع کتابخانه ای بررسی کرده است. از آن جا که رعایت مصلحت کودک توسط ولی و سرپرستان او مربوط به ساحت اجرا است، برای مصلحت دو کارکرد متفاوت تحت عنوان «اجرای مصلحت به مثابه قید متعلق حکم» و «مصلحت اجرا به مثابه رافع تزاحمات» تصور می شود. در اجرای مصلحت، به ضوابط پایه به عنوان اصول و ضوابط موضوعی به عنوان سنجه های لازم در خصوص موضوع کودک اشاره شده که به دودسته «ضوابط نفس مصالح کودک» و «ضوابط عوامل موثر در مصالح کودک» تقسیم می شود. در برابر در مصلحت اجرا، «قاعده اهم و مهم» اصلی ترین ضابطه برای رفع تزاحمات قلم داد می شود.

کلیدواژه ها:

مصلحت ، ضوابط مصلحت ، رعایت مصلحت ، کودک ، مصلحت کودک