آموزش حفاظت از حق بر هوای پاک از منظر فقه تربیتی

در دنیای امروز، حفظ محیط زیست، به گونه عام و سلامت هوا، به گونه خاص، به مثابه حق همگانی، برای توسعه پایدار جوامع- به ویژه در کلان شهرها- از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به همین دلیل، در بسیاری از کشورها، سیاست گذاران و پژوهش گران در جست وجوی راهکارهایی موثر برای کاهش آلودگی هوا هستند. استفاده از ابزارهای فرهنگی و آموزشی برای ترویج فرهنگ حفاظت از هوای پاک، می تواند یکی از راهکارهای موثر (در کنار دیگر راه حل ها) در برون رفت از بحران زیست محیطی باشد که از طریق آموزش، نگاه انسان ها نسبت به محیط زیست و عناصر حیاتی آن (مانند هوای پاک) تغییر پیدا کند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی مبانی فقهی حفاظت از حق بر هوای پاک و یافتن ساز و کارهای آموزشی، برای نهادینه کردن دستاوردهای آن، با روش توصیفی – استنباطی، مجموعه ادله فقهی را در این زمینه مورد بررسی قرار داده و به این نکته اذعان دارد که فقه تربیتی می تواند چارچوب آموزشی- تربیتی سامان یافته ای را برای نهادینه سازی فرهنگ حفاظت از هوای پاک فراهم آورد. نتایج فقهی پژوهش حاضر را می توان این گونه دسته بندی کرد:- الف) حکم ایجابی: به معنای وجوب محافظت از محیط زیست و هوای پاک؛- ب) حکم سلبی: حرمت تخریب و آلوده کردن محیط زیست و هوای پاک؛- ج) حکم وضعی: در صورت تخریب و آلوده کردن محیط زیست و هوای پاک، شخص ملزم به ضمان و پرداخت خسارت وارده است.

کلیدواژه ها:

آموزش ، محیط زیست ، هوای پاک ، حق ، فقه ، فقه تربیتی