مالکیت زمانی در فقه امامیه و حقوق ایران و امکان سنجی تحقق آثار مالکیت زمانی در قالب عقد صلح
محل انتشار: فصلنامه پژوهش های فقهی، دوره: 22، شماره: 2
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 79
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JORR-22-2_005
تاریخ نمایه سازی: 16 تیر 1405
چکیده مقاله:
مالکیت زمانی مقولهای است که امروز پذیرش آن به عنوان یک نهاد قابل اقتباس از حقوق غرب محل تضارب آراء است. موافقان ورود این تاسیس به حقوق ایران معتقدند با توجه به اعتباری بودن مالکیت میتوان آن را به صورت موقت اعتبار کرد؛ ضمن آنکه مالکیت موقت در فقه دارای سابقه است. اما با توجه به آنکه عرف حقیقت مالکیت عین را شامل مالکیت زمانی نمیداند باید این اعتبار را خارج از ماهیت مالکیت دانست. بنابراین این اعتبار فاقد اثر خواهد بود. ضمن آنکه مواردی که به عنوان مالکیت موقت در فقه مورد استناد قرار می گیرند غالبا یک نوع مالکیت موقت التزامی هستند که نمیتوان بر مبنای آن ها مالکیت موقت صریح را تجویز کرد. اما برای حصول بسیاری از مزایای این نهاد می توان بدون آنکه این تاسیس را به طور کامل وارد حقوق ایران کرد از نهادهای مشابهی از جمله صلح عین و منافع استفاده کرد. در صلح عین و منافع، در قالب عقد صلح، مالکیت بخشی از عین و منافع مال به صورت متقارن به دیگری منتقل میشود. این نوع عقد واجد آثار و احکامی است که در این مقاله هر یک مورد بحث واقع می شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد منصوری
گروه الهیات، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
علیرضا فصیحی زاده
حقوق. دانشکده علوم اداری و اقتصاد.دانشگاه اصفهان.اصفهان .ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
