اثر گرایش پیشگامی بر خلق قابلیت های پویا: نقش تعدیلگر روابط بین سازمانی (مورد مطالعه: شرکت های پارک علم و فناوری خراسان رضوی)

قابلیت های پویا از مباحث پر کاربرد مدیریت استراتژیک محسوب می شود. مطالعه قابلیت های پویا در شرکت های فناورانه واقع در پارک علم و فناوری امری حیاتی است. انتظار می رود که گرایش پیشگامی بر تحقق قابلیت های پویا اثرگذار باشد. پژوهش حاضر به بررسی این سوال می پردازد که گرایش پیشگامی تا چه میزان بر قابلیت های پویا در قالب سه متغیر قابلیت جذب و انطباق و نوآوری اثرگذار است. روابط بین سازمانی نیز عنوان متغیر تعدیلگر مورد بررسی قرار گرفت. پژوهش کاربردی و پیمایشی و جامعه آماری شامل مدیران واحدهای فعال در پارک علم و فناوری خراسان رضوی بود. تعداد این شرکت ها در هنگام انجام تحقیق تعداد ۴۵۳ شرکت بوده است. روش نمونه گیری براساس نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس بود که با توجه به روش نمونه گیری سرانگشتی کلاین، تعداد نمونه های لازم برای انجام تجزیه و تحلیل معادل ۵ تا ۱۵ برابر تعداد گویه های پرسشنامه (۲۱ سوال) است. با پیگیری های انجام شده از مدیران، جمعا تعداد ۱۴۵ پرسشنامه قابل قبول برای تحلیل داده ها استفاده شد. روایی پرسشنامه مورد استفاده به روش تحلیل عاملی و پایایی آن بوسیله آلفای کرونباخ تایید شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری در قالب نرم افزار PLS نشان داد که گرایش پیشگامی بر هر سه قابلیت جذب، انطباق و نوآوری شرکت های پارک علم و فناوری خراسان رضوی اثرگذار است. رابطه بین سازمانی شرکت ها نیز به عنوان متغیر تعدیلگر این روابط را تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

گرایش پیشگامی ، قابلیت های پویا ، روابط بین سازمانی ، پویایی سازمانی