نقش یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی در تدریس و یادگیری

یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی، به ترتیب یک استراتژی تدریس و یک روش حل مسئله است که به دلیل مزایای آموزشی خود برای دانش آموزان و معلمان، به طور گسترده در آموزش و یادگیری در جهان مورد استفاده قرار گرفته اند. با این حال، مطالعات مربوط به ادغام آنها در فرآیند آموزش و یادگیری به ویژه در ایران کم بوده است، که منجر به فقدان راهنمایی برای مربیان برای اجرای چنین رویکردی که از نظریه یادگیری سازنده گرایی استفاده می کند، شده است. هدف از این مطالعه، بررسی و شناسایی چارچوب ها، مدل ها، تکنیک ها و ابزارهای مناسبی است که می توانند اجرای موفقیت آمیز یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی را هدایت کنند. این مطالعه تحقیقات مرتبط منتشر شده را بررسی کرده تا شکاف های موجود در اجرای یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی را برجسته کرده و آنها را در یک طبقه بندی منسجم ترسیم کند که می تواند به هدایت جهت گیری مطالعات آینده کمک کند. تا کنون، هیچ یک از تحقیقات انجام شده به صراحت هیچ چارچوب یا مدل مناسب یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی را توضیح نمی دهند. این مطالعه چندین منبع برای تدوین چارچوب یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی را بررسی کرده، که نشان می دهد مشخص کردن چارچوب و پرسشگری رایج ترین تکنیک های کاربردی هستند و ابزارهای بصری بر اجرای یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی در این قسمت از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. عوامل متعدد و مهمی می توانند به مربیان کمک کنند تا یک طراحی دوره یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی موثر ایجاد کنند و دستورالعمل هایی را برای تحقیقات آینده ارائه دهند. ادغام موثر یادگیری مبتنی بر پروژه و تفکر رایانشی علاوه بر بهبود مهارت های تفکر در دانش آموزان، آموزش و یادگیری را نیز بهبود می بخشد. مهارت های تفکر، مهارت های حیاتی قرن بیست و یکم هستند که برای موفقیت دانش آموزان ضروری هستند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر پروژه ، تفکر رایانشی ، آموزش ، تدریس