تاثیر نقاشی درمانی بر تعاملات اجتماعی کودکان مبتلا به طیف اتیسم با عملکرد بالا

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی نقاشی درمانی بر تعاملات اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا در مدارس استثنایی شهر رودسر در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود که از میان آنان ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه گواه) به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه مهارت های اجتماعی الیوت و گرشام (۱۹۹۰) بود. گروه آزمایش طی ده جلسه در معرض مداخله نقاشی درمانی گروهی قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) تحلیل شد. نتایج نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری میان گروه آزمایش و گواه در نمرات پس آزمون مشاهده شد (۰۱/۰>P). به گونه ای که کودکان گروه آزمایش در تعاملات اجتماعی عملکرد بهتری نشان دادند. تبیین روان شناختی نتایج نشان می دهد که نقاشی درمانی از طریق بیان غیرکلامی، فعال سازی هیجان ها و فراهم کردن بستر ارتباطی ایمن در محیط گروهی، موجب ارتقای همدلی، درک متقابل و تعامل اجتماعی می شود. یافته ها بر کارایی این روش به عنوان یک مداخله مکمل غیردارویی و خلاقانه در بهبود مهارت های اجتماعی کودکان مبتلا به اتیسم با عملکرد بالا تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

نقاشی درمانی ، تعاملات اجتماعی ، اختلال طیف اتیسم با عملکرد بالا