هوش و ناتوانی های یادگیری: مروری نظام مند با رویکرد نظری و آموزشی

با گذر زمان، مفهوم پردازی های مربوط به رابطه ی هوش و ناتوانی های یادگیری، تحولات مختلفی را از سر گذرانده و صاحب نظران با رویکردهای مختلفی به آن پرداخته اند. این مرور نظام مند بر چارچوب های نظری که روابط بین هوش و ناتوانی های یادگیری را توضیح می دهند و همچنین بر پیامدهای آموزشی که از این روابط ناشی می شوند، تمرکز دارد. بررسی چگونگی اندازه گیری و مفهوم سازی هوش در جمعیت های دارای ناتوانی یادگیری، تفاوت فرآیندهای شناختی در رشد معمولی و رشد غیرمعمولی، نقش ارزیابی هوش در شناسایی و تشخیص و چگونگی تبدیل درک نظری به اقدامات عملی آموزشی از مهم ترین موضوعات مورد توجه در متن حاضر است. یافته های این مطالعه، در سه بخش چارچوب های نظری برای مفهوم پردازی هوش در ناتوانی های یادگیری، رویکردهای تشخیصی و آزمون هوش و پیامدهای آموزشی و مداخله ای ارائه شده است. با بررسی و تحلیل یافته ها می توان ادعا کرد که حافظه ی کاری به عنوان مهم ترین فرآیند شناختی پیونددهنده ی هوش و پیشرفت تحصیلی، عمل می کند. در ارتباط با رویکردهای تشخیصی، مهم ترین مسئله ای که جلب نظر می کند، تنش مداوم بین ساختارهای نظری و کاربردهای عملی است و هیچ روش شناسایی واحدی تمام اهداف را به طور بهینه برآورده نمی کند. در مورد موضوع پیامدهای آموزشی، به نظر می رسد که آموزش صریح، نظام مند و مبتنی بر مهارت، بایستی به عنوان پایه و اساس مداخله ی موثر در نظر گرفته شود و ارزیابی شناختی نقش مکمل را ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ، توانایی شناختی ، ناتوانی یادگیری ، نارساخوانی ، هوش