اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر خلق و خو، سلامت روان و کیفیت زنذگی زنان مبتلا به دیابت نوع دو

مقدمه و هدف: دیابت یکی از علل عمده بیماری زایی و مرگ ومیر و افزایش هزینه های خدمات بهداشتی در سرتاسر جهان به شمار می رود. بر این اساس، این پژوهش با هدف اثربخشی آموزش شناختی-رفتاری بر خلق، سلامت روان و کیفیت زندگی زنان مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون-پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. بدین منظور از بین زنان مبتلا به دیابت نوع دو که به مرکز آموزشی دیابت در سطح شهر لردگان در سال 1403 مراجعه کرده بودن با روش نمونه گیری هدفمند، 30 زن مبتلا به دیابت نوع دو انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های خلق تری و همکاران (برومز) (1999) و سلامت روان گلدبرگ (1972) و کیفیت زندگی ورشراوبون (2015) بودند. گروه آزمایش، آموزش شناختی- رفتاری بک (2019) را در 9 جلسه 90 دقیقه ای به صورت هفتگی دریافت کردند، ولی بر گروه کنترل هیچ آموزشی اعمال نشد. داده های پژوهش از طریق روش تحلیل واریانس آمیخته با اندازه گیری مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS24 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که تفاوت بین نمرات خلق، سلامت روان و کیفیت زندگی و ابعاد آنها در سه مرحله اندازه گیری (پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری) معنی دار است و همچنین تفاوت بین نمرات خلق، سلامت روان و کیفیت زندگی و ابعاد آنها در گروه آزمایش و کنترل، معنی دار است (01/0P< ). مقدار مجذور اتا در این حالت برابر 943/0، 934/0 و 894/0 می باشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد که ارائه مداخله های آموزشی مبتنی بر شناختی-رفتاری می تواند به ارتقای خلق، سلامت روان و کیفیت زندگی در زنان مبتلا دیابت نوع دو اثربخش باشد. برگزاری دوره های آموزشی به زنان مبتلا به دیابت نوع دو در مراکز و موسسات آموزشی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش شناختی-رفتاری ، خلق ، سلامت روان ، کیفیت زندگی ، دیابت