آینده پژوهی حکمرانی شهری در شهرهای جدید با رویکرد توسعه پایدار

روند شتابان شهرنشینی، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، موجب شکل گیری و گسترش شهرهای جدید به عنوان یکی از ابزارهای اصلی سیاست گذاری فضایی و جمعیتی شده است. با این حال، تجربه های عملی نشان می دهد که بسیاری از این شهرها با چالش هایی نظیر ضعف حکمرانی، ناپایداری اقتصادی، ناکارآمدی نهادی و ناتوانی در انطباق با تحولات آینده مواجه اند. در چنین شرایطی، آینده پژوهی به عنوان رویکردی نظام مند برای شناسایی روندها، عدم قطعیت ها و سناریوهای محتمل، می تواند نقش تعیین کننده ای در ارتقای حکمرانی شهری و تحقق توسعه پایدار در شهرهای جدید ایفا کند. هدف این پژوهش، تبیین نقش و کارکرد آینده پژوهی در بازتعریف حکمرانی شهری شهرهای جدید با رویکرد توسعه پایدار است. این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی–تحلیلی و مرور منابع معتبر داخلی و خارجی، به بررسی پیوند میان مولفه های حکمرانی شهری، اصول توسعه پایدار و ابزارهای آینده پژوهی می پردازد. نتایج اولیه پژوهش نشان می دهد که استفاده از رویکردهای آینده نگر، به ویژه سناریونویسی و تحلیل روندها، می تواند به افزایش انعطاف پذیری نهادی، بهبود تصمیم گیری راهبردی و تقویت پایداری اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی در شهرهای جدید منجر شود. این پژوهش می کوشد چارچوبی مفهومی برای به کارگیری آینده پژوهی در حکمرانی شهری شهرهای جدید ارائه دهد که بتواند مبنایی برای سیاست گذاری و برنامه ریزی آینده محور در نظام مدیریت شهری ایران باشد.

کلیدواژه ها:

آینده پژوهی ، حکمرانی شهری ، شهرهای جدید ، توسعه پایدار ، مدیریت شهری