نقش نوآوری شهری در پایداری اقتصادی شهرهای جدید

شهرهای جدید به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای سیاست گذاری فضایی و جمعیتی، همواره با چالش پایداری اقتصادی، وابستگی به منابع دولتی و ضعف در خلق ارزش پایدار مواجه بوده اند. در این میان، نوآوری شهری به عنوان رویکردی نوین در مدیریت شهری، می تواند نقش کلیدی در گذار شهرهای جدید از الگوهای سنتی و وابسته، به سمت اقتصاد شهری پویا، متنوع و تاب آور ایفا کند. هدف این مقاله، تبیین نقش نوآوری شهری در تحقق پایداری اقتصادی شهرهای جدید با تاکید بر سازوکارهای نهادی، فناورانه و اجتماعی است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی داخلی و خارجی انجام شده و تلاش دارد ضمن شناسایی ابعاد مختلف نوآوری شهری، ارتباط آن را با مولفه هایی همچون تنوع بخشی به درآمدهای شهری، جذب سرمایه گذاری، تقویت اقتصاد محلی، توسعه کسب وکارهای نوآور و افزایش تاب آوری اقتصادی شهرهای جدید تحلیل کند. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که نوآوری شهری، صرفا محدود به فناوری های هوشمند نبوده، بلکه شامل نوآوری نهادی، حکمرانی مشارکتی، مدل های جدید تامین مالی و بهره گیری از ظرفیت های اقتصاد دانش بنیان است که می تواند زمینه ساز پایداری اقتصادی بلندمدت در شهرهای جدید شود. نتیجه گیری مقاله حاکی از آن است که موفقیت شهرهای جدید در دستیابی به پایداری اقتصادی، در گرو نهادینه سازی نوآوری شهری در سیاست ها، برنامه ها و ساختار مدیریت شهری بوده و شهرداری ها و نهادهای توسعه گر شهری نقش محوری در هدایت این فرایند ایفا می کنند. این مقاله می تواند به عنوان مبنایی نظری–کاربردی برای سیاست گذاران، مدیران شهری و برنامه ریزان شهرهای جدید مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نوآوری شهری ، پایداری اقتصادی ، شهرهای جدید ، مدیریت شهری ، اقتصاد شهری ، حکمرانی نوآورانه