معماری و محیط زیست: تاثیر مصالح طبیعی در آسایش حرارتی ساختمان ها

افزایش شهرنشینی و مصرف بالای انرژی در ساختمان ها، توجه به راهکارهای غیرفعال و سازگار با محیط زیست را به یکی از ضرورت های معماری معاصر تبدیل کرده است. آسایش حرارتی به عنوان مهم ترین مولفه آسایش محیطی، نقش تعیین کننده ای در رضایت ساکنان و کاهش مصرف انرژی دارد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مصالح طبیعی بر بهبود آسایش حرارتی ساختمان ها و کاهش نیاز به سامانه های مکانیکی انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیلی بوده و با مرور منابع علمی معتبر، ویژگی های حرارتی مصالح طبیعی شامل خاک، چوب، کاه و آجر از منظر ضریب انتقال حرارت، جرم و اینرسی حرارتی بررسی شده است. همچنین نقش اجزای پوسته ساختمان شامل دیوار، کف و سقف در عملکرد حرارتی مورد تحلیل قرار گرفته و مدل های ارزیابی آسایش حرارتی (PMV/PPD و مدل تطبیقی) با یکدیگر مقایسه شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که مصالح طبیعی به دلیل جرم حرارتی مناسب، ظرفیت ذخیره انرژی و سازگاری با اقلیم، می توانند نوسانات دمایی فضای داخلی را کاهش داده و سطح آسایش حرارتی ساکنان را افزایش دهند. به کارگیری این مصالح در طراحی پوسته ساختمان، به ویژه در ساختمان های غیرفعال، می تواند منجر به کاهش مصرف انرژی و ارتقای پایداری زیست محیطی شود.

کلیدواژه ها:

آسایش حرارتی ، مصالح طبیعی ، جرم حرارتی ، پوسته ساختمان ، معماری پایدار ، مصرف انرژی