استخراج معیارهای طراحی فضای سبز درمان محور براساس اصول روان شناسی محیطی برای کودکان اوتیسم

طراحی فضاهای درمان محور برای کودکان اوتیسم یکی از چالش های مهم معماری معاصر است، زیرا محیط ساخته شده می تواند به طور مستقیم بر کیفیت زندگی، تعاملات اجتماعی و سلامت روان این گروه تاثیر بگذارد. اهمیت این موضوع در نقش معماری به عنوان ابزاری برای کاهش اضطراب، افزایش تمرکز و ایجاد حس امنیت در کودکان نهفته است. این پژوهش با هدف استخراج معیارهای طراحی فضای سبز درمان محور براساس اصول روان شناسی محیطی در معماری انجام شده است. در این راستا، نظریه های توجه ترمیمی، زیست دوستی، کاهش استرس و تناسب محیطی به عنوان چارچوب نظری انتخاب شدند. این پژوهش از نوع مروری (توصیفی-تحلیلی) و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. معیارهایی همچون سازماندهی فضایی قابل پیش بینی، کاهش محرک های مزاحم، استفاده از عناصر طبیعی بومی، طراحی فضاهای نیمه خصوصی و بهره گیری از مصالح ارگانیک استخراج گردید. یافته ها نشان می دهد که تلفیق اصول روان شناسی محیطی با طراحی معماری می تواند به خلق فضاهای بازی درمانی منجر شود که علاوه بر ارتقای سلامت روان، زمینه ساز بهبود تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی کودکان اوتیسم خواهد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز درمان محور ، روان شناسی محیطی ، کودکان اوتیسم ، زیست دوستی ، محیط شفابخش