حکمرانی و تاب آوری اجتماعی در ایران الزامات سنجش با شاخصهای حکمرانی و گذار به تاب آوری ملی

تاب آوری به عنوان ظرفیت حیاتی یک جامعه برای مقاومت در برابر شوک ها، انطباق پذیری و بازسازی پس از مواجهه با بحران ها و فجایع (اعم از طبیعی، اقتصادی یا سیاسی) محسوب می شود. هدف این پژوهش نقد و ارزیابی رویکرد غالب در سنجش تاب آوری اجتماعی در ایران و تبیین ضرورت حیاتی ادغام ابعاد و شاخص های حکمرانی در این فرآیند است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی-توسعه ای و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی است. روش تحقیق به صورت مرور نظام مند و ترکیبی از تحلیل اسنادی مطالعات صورت گرفته در حوزه تاب آوری اجتماعی و حکمرانی در ایران است. یافته های پژوهش ضمن تایید نقش زیربنایی و حیاتی سرمایه اجتماعی در ارتقاء تاب آوری جامعه، آشکار می سازد که اکتفا به این شاخص ها برای تبیین کامل تاب آوری اجتماعی در بستر حکمرانی ملی دچار خلایی معرفتی و عملیاتی است. این مقاله استدلال می کند که سنجش جامع تاب آوری اجتماعی ایرانیان، تنها از طریق تلفیق هدفمند با شاخص های حکمرانی مطلوب به طور کامل محقق می شود. این رویکرد ترکیبی امکان سنجش دقیق تر تاب آوری ملی را فراهم آورده و تصویری دقیق و چندبعدی از ظرفیت واقعی کشور در مواجهه با چالش های پیچیده و فراگیر ارائه می دهد. در این راسته جهت گذار از سنجش جزءنگر به یک ارزیابی کلان از تاب آوری ملی امری ضروری و اجتناب ناپذیر است که نقش حکمرانی صرفا از یک متغیر تاثیرگذار به بعدی جدایی ناپذیر و ساختاری در چارچوب مفهومی و عملیاتی شاخص های سنجش تاب آوری اجتماعی تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، تاب آوری اجتماعی ، تاب آوری ملی ، سرمایه اجتماعی ، سنجش ، شاخص ها ، ایران