حکمرانی جنبش های اجتماعی از کنترل تا مشارکت و تعامل اجتماعی

این مقاله با هدف بررسی مفهوم و سازوکارهای حکمرانی جنبش های اجتماعی در بستر تحولات جهانی و ملی، به تحلیل تطبیقی تجربه ایران می پردازد. چارچوب نظریه های شبکه ای و فرصت سیاسی مقاله نشان می دهد که حکمرانی جنبش های اجتماعی فرایند چند سطحی است که میان دولت، جامعه مدنی و فناوری های ارتباطی برقرار می شود. یافته ها حاکی است حکمرانی جنبش ها در جوامع بسته عمدتا مبتنی بر کنترل و مشروعیت سازی است، در حالی که در نظام های باز تعامل و یادگیری اجتماعی در مرکز حکمرانی قرار دارد. در پایان نیز مدل مفهومی برای حکمرانی شبکه ای جنبش های اجتماعی ارائه می شود که قابلیت بومی سازی در ایران نیز دارد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، ایران ، جنبش های اجتماعی ، مشارکت اجتماعی