مبانی مفهومی نظری و تاریخی حکمرانی با نگاهی به حکمرانی در ایران بعد از انقلاب

حکمرانی در دنیای نوین، به ویژه در کشورهای در حال توسعه یکی از مباحث کلیدی در برنامه ریزی های بلندمدت است و با گذار از مفهوم کلاسیک، حکومت نقش نهادهای دولتی، بخش خصوصی و جامعه مدنی در تصمیم گیری، تدوین قوانین و تامین کالاهای عمومی اهمیت یافته است. با ورود مفهوم حکمرانی نوین ابهام مفهومی در تعریف آن همچنان پابرجاست و هر تعریفی باید با زمینه و ذینفعان گوناگون سازگار باشد. هدف این پژوهش بررسی مبانی نظری و تحولات تاریخی حکمرانی و ارائه الگویی بومی و مبتنی بر اصول اسلامی ایرانی است که ضمن رعایت اصول مدرن اصالت های فرهنگی و دینی ایران را حفظ کند. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و کتابخانه ای است و تحول مفهوم حکمرانی از یونان باستان تا اندیشمندان معاصر از جمله آثار بازآفرینی حکومت بن و گابلر، بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که گذار از حکومت کلاسیک به حکمرانی نوین با چالش هایی مواجه است و تحقق حکمرانی بومی مستلزم مشارکت فعال نهادهای دولتی، بخش خصوصی و جامعه مدنی است. پژوهش همچنین با ارائه ۱۷ پیشنهاد عملی راهکارهایی برای تحقق حکمرانی مناسب با شرایط بومی ارائه می دهد. نتایج تاکید می کند که حکمرانی فرایندی پویا و چندوجهی است که می تواند ضمن حفظ ثبات و امنیت توسعه پایدار و خیر عمومی را ارتقا دهد و چارچوب مفهومی مناسبی برای سیاستگذاری و برنامه ریزی در ایران فراهم کند. این مطالعه ضمن تاکید بر اهمیت تمرکززدایی و مشارکت جامعه مدنی به توسعه نظری و عملی حکمرانی بومی کمک می کند و الگویی قابل اتکا برای طراحی سیاست ها و برنامه های توسعه ای ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، دولت ، جامعه ، حاکمیت ، قانون ، چالش ، حکمت مندی