تدوین بسته درمانی خودتنظیمی زندگی با درد مزمن و امکان سنجی آن بر سازگاری با درد، پذیرش درد و کیفیت روابط بین فردی افراد دارای درد مزمن اسکلتی- عضلانی

هدف پژوهش حاضر، تدوین بسته درمانی خودتنظیمی زندگی با درد مزمن و امکان سنجی آن بر سازگاری با درد، پذیرش درد و کیفیت روابط بین فردی افراد دارای درد مزمن اسکلتی-عضلانی بود. روش پژوهش آمیخته کمی-کیفی بود. در بخش کیفی از تحلیل مضمون به شیوه بران و کلارک (2006) استفاده شد. در بخش کمی از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری بخش کیفی مراجعه کنندگان یکی از کلینیک های درد تهران در بازه زمانی مهر تا آذر 1403، نظریه های خودتنظیمی و کتب مرجع درمان های شناختی-رفتاری بود که نمونه گیری تا اشباع داده ها ادامه داشت. جامعه آماری بخش کمی مراجعه کنندگان یکی از کلینیک های درد تهران در بازه زمانی دی تا اسفند 1403 بود که به روش نمونه گیری هدفمند 30 نفر به پژوهش دعوت شدند. شرکت کنندگان به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارش شدند. گروه آزمایش تحت مداخله 10 جلسه ای هفتگی به مدت هر جلسه 120 دقیقه قرار گرفت. گروه کنترل تا پایان پژوهش مداخله ای دریافت نکرد. ابزار سنجش بخش کیفی مصاحبه نیمه ساختار یافته و در بخش کمی پرسشنامه های سازگاری با درد مزمن (ACPQ؛ زوادیلووا و ناتک، 2006)، پذیرش درد مزمن (CPAQ؛ مک کراکن و همکاران، 2004) و کیفیت روابط (QRI؛ پیرس و همکاران، 1991) بود. برای تحلیل داده های کیفی از تحلیل مضمون و برای داده های کمی از تحلیل کوواریانس استفاده شد. از داده های کیفی 18 مضمون اصلی و 26 مضمون فرعی استخراج شد که منجر به تدوین بسته درمانی شدند و یافته های کمی حاکی از اثربخشی بسته تدوین شده بر سازگاری با درد، پذیرش درد و کیفیت روابط بین فردی افراد دارای درد مزمن اسکلتی-عضلانی بود (05/0>P). با این حال، این بسته نتوانست بر خرده مقیاس ادراک محدودیت ها از متغیر سازگاری با درد اثر بگذارد (05/0