بررسی تاثیر ساختار فضایی شهری از منظر شبکه حمل ونقل عمومی و خصوصی بر روی شاخص های ترافیکی و حمل ونقل شهری (مطالعه موردی: هشت شهر جهان)

ارتباط بین ساختار شهری از منظر شبکه خیابان ها و بزرگراه ها و نیز شبکه حمل ونقل همگانی، شرایط مختلفی را برای وضعیت ترافیکی و حمل ونقلی شهرها بوجود می آورد. در این پژوهش سعی گردیده است تاثیر مشخصه های شهرسازی بر روی شاخص های ترافیکی مورد بررسی قرار گیرد. در همین راستا ۸ شهر جهان انتخاب گردیده و ساختار شهری آن ها مورد تحلیل قرار گرفته است. پس از بررسی داده ها و مشخصه های ترافیکی برای هر شهر، ارتباط بین ساختارهای چهارگانه شهری و شاخص های ترافیکی نیز مورد واکاوی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد در مدل توسعه شهری مبتنی بر ساختار فضایی خودرومحور، سهم خودروی شخصی از سفرهای روزانه، شاخص ازدحام، شاخص آلایندگی بالاتر از ساختار فضایی مبتنی بر مرکزیت قوی و یا با محدودیت ترافیکی است. در ساختار فضایی مبتنی بر خودرو، سهم شبکه معابر از مساحت شهر، سرانه شبکه و عرض معابر، بیشتر است و در ساختارهای فضایی با محدودیت ترافیکی، تراکم شبکه معابر و پوشش فاصله پیاده روی در شهر بالاتر است. همچنین نتایج نشان می دهد با افزایش تراکم شهری، سرانه مصرف انرژی در حمل ونقل کاهش پیدا می کند و از طرفی افزایش سهم حمل ونقل همگانی را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

ساختار فضایی شهری ، حمل ونقل پایدار ، شبکه حمل ونقل خصوصی ، حمل و نقل همگانی ، مشخصه های ترافیکی