سنجش ریسک در زنجیره تامین شرکتهای صنایع غذایی در استان تهران

در سال های اخیر با افزایش پیچیدگی، سطح عدم اطمینان نیز افزایش یافته؛ ازاین رو مدیریت ریسک زنجیره تامین یکی از موضوع هایی است که موردتوجه سازمان ها قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف سنجش ریسکها در زنجیره تامین و سنجش ریسک در زنجیره تامین شرکتهای صنایع غذایی استان تهران است. متدولوژی مناسب برای این امر روش تحقیق پیمایشی با رویکرد کمی می باشد. بر اساس موضوع پژوهش، فرضیه و اهداف ویژه مطرح و پس از گرد آوری اطلاعات و ساختن چارچوب نظری فرضیات مورد آزمون قرار گرفتند. در این پژوهش تمامی شرکتهای وابسته به صنعت غذایی استان تهران که بالغ بر ۲۰۴شرکت می باشند. بعنوان جامعه آماری این پژوهش است ابزار مناسب گرد آوری اطلاعات جهت انجام کار تحقیقی پیمایشی کمی با تمرکز بر روابط موجود بین متغیرها پرسشنامه است. در نهایت با استفاده از تحلیل رگرسیون، فرضیات مورد بررسی آزمون شدند و ارتباطات بین این محرک ایجاد کننده آسیب پذیری و ریسکها با توجه به نتایج تحلیل ها شناسایی شدند. با در نظر گرفتن نتایج حاصل از تحلیل آماری، فرضیه مبنی بر وجود ارتباط بین محرک آسیب پذیری و ریسک زنجیره تامین تائید می شود. نتایج حاصل به این معنا است که در صورتی که زنجیره تامین دارای ویژگی خاصی باشند، آنگاه با احتما بیشتری ممکن است با ریسک های زنجیره مواجه شده و نیز شدت زیان حاصل در صورت مواجهه با ریسک بیشتر خواهد بود. لذا مدیران در جهت مدیریت ریسک مناسب در زنجیره تامین می بایست به این نکته توجه کنند که تعداد زیاد اعضای زنجیره تامین، تنوع محصولات، بهره گیری از سیاستهای تولید انعطاف ناپذیر، تغییرات بسیار در تمرکز بر روی کارایی به جای جنبه های امنیتی، وابستگی به مشتری، وابستگی به تامین کننده، تمرکز بر تامین کننده، تک منبعی بودن و جهانی شدن هر کدام می توانند زنجیره تامین را آسیب پذیر تر سازند. سپس با انجام یک تحلیل سود –زیان مزایای بین برخورداری از این ویژگی ها و زیان احتمالی حاصل از آنها در صورت رخداد اختلال، مدیران به شکلی آگاهانه تصمیمی مبنی بر حفظ این ویژگی ها و یا تغییر انها اتخاذ کنند .

کلیدواژه ها:

سنجش ریسک ، زنجیره تامین ، شرکتهای صنایع غذایی ، استان تهران